No i co teraz? Zaszumiało, zahuczało, iskry się posypały i… JEEEEEST!!! Prąd w jednym gniazdku. I do tego w łazience Ale od czego są przedłużacze i złodziejki. Szybkie przemeblowanie i mamy elektryczność w całym mieszkanku. Co prawda z jednego malutkiego źródła, ale to już coś

I zaświeciła pierwsza gwiazdka. To znaczy nie wiemy czy zaświeciła, bo jakoś tak pochmurno było, ale załóżmy, że tak się stało :)  Zasiedliśmy do stołu. Było łamanie się opłatkiem, życzenia (większość o siostrzyczkę dla Konusika ) no i oczywiście PREZENTY

Okazało się, że największą frajdę mieli ci troszkę starsi – dając i otwierając otrzymane. A Fifi? Jak to F. na każdym podarunku uwagę skupiał na najwyżej kilka minut. A Dziadkowie co kilka chwil wyciągali coraz to nowe pudła, pudełeczka. Chyba powariowali, ale cóż się dziwić. Były to pierwsze Święta w takim gronie:

Kiedy już uporaliśmy się ze wszystkimi torebkami, pudełeczkami i zawiniątkami, zjawili się nowi goście: Chrzestna Fifiego z mężem. I znów prezenty dla Fifka.

To był długi i męczący ale jakże miły i rodzinny dzień. Przygody z elektrycznością, wspólna kolacja, atmosfera, odwiedziny gości – cała ta mieszanka sprawiła, że były to niezapomniane dla nas Święta Bożego Narodzenia. A był to dopiero początek. 26 grudnia zaplanowaną mieliśmy ponad 300-kilometrową podróż samochodem do drugich Dziadków.

Niestety Fąfel się rozchorował i wyjazd stanął pod znakiem zapytania.

cdn…

Strasznie dużo się u naszej Rodzinki działo ostatnio, to i blog troszeczkę w niepamięć został odstawiony. Przeprowadzka (Rodzinka ma teraz cieplutki domek na przedmieściach, a F. ogromny salon do ekspolarcji), urodzinki (Konusik skończył ROCZEK:)), pierwsze samodzielne kroki (i tu pojawia się dumnie wypięta pierś Taty :)), pierwsze baba, mama, tata, dziaaaaek (dziadek), edziedziedzie (określenie jazdy samochodem), bach (gdy coś upadło). Niedługo pojawią się krótkie notki odnośnie tych wydarzeń, może nawet dzisiaj (jeśli po szczepieniu uda mi się Fifka spać ułożyć).

Na razie muszę się jednak pożegnać, ponieważ słyszę dochodzące z piętra nawoływania dopiero co obudzonego potomka

Do zobaczenia

Tata

Ale po kolei.

Na początku przeprosiny, że tak długo nie dawaliśmy znaku życia. Jesteśmy w trakcie przeprowadzki (a dokładniej na etapie szukania odpowiedniego lokum), poza tym troszkę nam się Filipek rozchorował i jakoś nie może się do końca wyleczyć. I dopiero dzisiaj znalazłem chwilkę, aby sobie skrobnąć kilka linijek. Konusik śpi (tylko co jakiś czas kaszelek słychać), kawka zrobiona, mogę zaczynać.

Wszystko zaczęło się od pomysłu, aby te pierwsze Święta spędzić razem z Dziadkami. Załatwienie urlopu w okresie świątecznym to wcale nie taka prosta sprawa, jednak po wielu podchodach, zabiegach, proszeniach się udało. Teraz bilety. Drożyznaaaaa. Ale tak to jest, jak się załatwia wszystko na ostatnią chwilę. Jeszcze tylko niewielkie prezenty rodzince i odwieczne pytanie: Co komu się przyda? No i nadszedł dzień pakowania. I jak tu wszystko zmieścić w ten jeden bagaż?

Spakowani (nie wszystko udało się zabrać) załadowaliśmy się do naszego zielonego autka i ruszyliśmy na lotnisko. A po drodze to czerwone światła, to jakaś stłuczka. I się spóźniliśmy na odprawę biletowo – bagażową I co teraz? Miła Pani poinformowała nas, że możemy się udać do odprawy osobistej i tam załatwimy wszystkie formalności. Jednak na miejscu okazało się, że prawdopodobnie zabiorą nam bagaż, ponieważ przewozimy za dużo płynów Jak to zabiorą? Kiedy jednak zobaczyli Mamę bliską płaczu, zlitowali się nad nami, wykonali jeden telefon i się dowiedzieliśmy, że bagaż jednak z nami poleci (za niewielką opłatą 60 euro:)). I tak właśnie zaczęła się nasza podróż do Polski.

W samolocie nasz F., jak to ma w zwyczaju, zaczepiał wszystkich dookoła, tak więc lot do PL minął nam bardzo szybko.

A w Polsce… gdzie nasz Wnusio? Cmok, cmok, mua… Rodzice w odstawkę, Dziadkowie się od teraz będą zajmować Fifkiem (łącznie z nieprzyjemnymi pieluchowymi niespodziankami ) Ufff. Nareszcie chwilka oddechu dla Mamy i Taty. Kochany jest ten nasz urwisek, ale czasami…

24 grudnia, Wigilia. Końcowe gotowanie i przygotowywanie. Aż tu nagle… pstryk i brak prądu

c.d.n.

Niestety F. jest jeszcze za mały na takie łakocie, Mama coś krzyczała ostatnio o jakiejś diecie, więc… (i tu pojawia się rozdziawione pyszczydło Taty:)).

Od kilku dni jesteśmy obecni na FB, 31 osób kliknęło znany wszystkim guzik Lajk it – dziękujemy. Mam nadzieję, że niedługo będzie nas więcej. Póki co kolejny wpis.

Dzisiaj na blogu – wyjazd służbowy do Dublina w celu złożenia wniosku o paszport dla naszego małego Podróżnika.

Ciekawa historia z tym całym paszportem. Kilku naszych znajomych podpowiedziało nam, że możemy się starać o paszport irlandzki. Jednym z warunków ubiegania się o ten paszport jest pobyt powyżej trzech lat w IRL jednego z rodziców przed narodzinami dziecka. W przypadku naszej Rodzinki okres ten wyniósł 2 lata i 9 miesięcy , więc wyboru nie mieliśmy.

Kiedy zadzwoniłem, aby umówić się na wizytę w Ambasadzie Polskiej w Dublinie, strasznie miły Pan, strasznie miłym głosem, strasznie miło mnie poinformował, że do wyrobienia zwykłego paszportu nie jest potrzebna obecność dziecka (to fajnie) ale oboje rodziców musi być. W takim razie z kim zostawić dziecko? I w ten sposób Bąbelek pojechał na swoją, jak na razie, najdłuższą wycieczkę samochodową (F. miał 3,5 miesiąca):

Do ambasady dotarliśmy po ok. 3 godzinach jazdy z niewielkim postojem na nakarmienie Konusika. A w ambasadzie, jak to na terytorium Polski, mimo że byliśmy umówieni na konkretną godzinę, to i tak musieliśmy swoje w kolejce odstać. Dobrze że nie powstał żaden komitet kolejkowy Echhh… PRL, chyba nie da się tego wyplenić z naszej podświadomości

Kiedy już załatwiliśmy wszystkie papierkowe formalności udaliśmy się na kolejne karmienie:

I czas było ruszać w podróż do domu. Zajęła nam ona ponad 4 godziny. Straszne te korki. Zmęczeni potwornie jednak cali i zdrowi wróciliśmy do Cork. To była to długa podróż. A wieczorkiem całą rodzinką zasiedliśmy obejrzeć te kilka zdjęć, które udało nam się zrobić:

Pozdrawiamy i do zobaczenia w kolejnym wpisie.

Tata

Z drugiej strony wolę takie dzieciątko niż ciepłą kluchę, która całymi dniami siedziałaby na rękach albo spała. Chociaż muszę przyznać, że dzień lub dwa wytchnienia by się przydały Ale takie jest życie rodzica, prawda?

Kiedy Fifi miał 9 tygodni w odwiedziny do Rodzinki na Wyspie przyjechał Dziadek. Wtedy też Rodzice mogli odsapnąć i naładować baterie przed kolejnymi miesiącami parentsowania. Gdyby tylko wiedzieli, że F. będzie taki ruchliwy i wszędobylski na pewno nie pozwoliliby Dziadkowi tak szybko wyjechać. A jeśli by próbował mimo wszystko opuścić Eire, to zostałby pojmany, zamknięty w jakimś ciemnym pomieszczeniu i wykorzystywany do uspokajania i zabawiania wnuka Ależ to zabrzmiało… Wyrodni Rodzice

W tamtym okresie jednym ze sposobów na Konusika by pospał i się uspokoił była jazda samochodem. Pewnego dnia, kiedy wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały na ładną pogodę (a w Irlandii trzeba z takich dobrodziejstw korzystać) nasza Rodzinka zdecydowała się na szybki wypad do Blarney.

Blarney (z irl. an Bhlarna co oznacza małe pole) to niewielkie miasteczko położone w odległości 8 km na północny-zachód od Cork. Główną atrakcją turystyczną jest Blarney Castle (zamek) oraz znajdujący się na samym szczycie tego zamku Blarney Stone (kamień). Według legendy, na każdego, kto wejdzie na wieżę zamkową, wykona niewielką ekwilibrystyczną sztuczkę i pocałuje kamień, spłynie dar elokwencji. Muszę przyznać, że kiedy byliśmy tam pierwszy raz, nie odważyliśmy się cmoknąć cegiełki Widok tych wszystkich ludzi, którzy wyginając plecy i zwisając głową w dół poza murami zamku próbują dosięgnąć kamienia skutecznie nas odstraszył. Przynajmniej za pierwszym razem. Kiedy wróciliśmy tam po raz kolejny pewna obawa była, jednak nie tak duża jak za pierwszym razem i w końcu Tata zdecydował się na his first kiss:

A tak wygląda kolejka wariatów czekających aby pogubić klucze i drobne podczas wyginania się:

Do Blarney Rodzinka wybiera się średnio raz w roku, a to z prostego powodu: blisko i jest co zwiedzać. Kiedy w marcu przyjechał do nas Dziadek Romek długo nie musieliśmy się zastanawiać, gdzie pojechać. Jedyna obawa była taka, że Dziadek – mieszkaniec Malborka, nie za bardzo będzie zainteresowany oglądaniem zamku, który spokojnie mógłby się zmieścić w jednej z sal Zamku w Malborku. I tu się myliliśmy. Wrażenie na nim wywarła właśnie ta ciasnota i pokoiki wielkości naszych szaf

Nie bardzo wiedzieliśmy w co ubrać naszego Konusika. Marzec, pogoda na ówczesną chwilę może być ale to wszystko mogło się drastycznie zmienić. Zostało na Kosmonaucie Błękitnym:

Po przyjeździe na miejsce okazało się, że pogoda spłata nam figla i… będzie słonecznie i cieplutko. To w takim razie Na zamek, huuurrraaaa:

Nasz Bąbelek niestety nic nie wyniósł z tej wycieczki, ponieważ calutką przespał. Ale wtedy zostało mu to wybaczone

Mama, jak to Matki w zwyczaju mają, poświęciła się i została z potomkiem na ziemi, a w tym czasie Tata i Dziadek wdrapywali się na szczyt zamku, by móc podziwiać takie oto widoki:

Po zwiedzeniu tego niewielkiego zamku przyszedł czas na odbycie długiego spaceru po terenie ogrodów. Z każdą wizytą Rodzinka odkrywał coraz to nowe miejsca do przechadzek. Najwidoczniej Zamkowi w Blarney kryzys nie przeszkadza. Nowe miejsce do zabaw dla dzieci (nawet tych starszych, po dwudziestce), kolejne pętle spacerowe, zagospodarowanie terenów podmokłych. I kto powiedział, że nie warto wracać do już raz odwiedzonych miejsc?

Od tego spacerowania wszystkim troszkę zaschło w gardle, łącznie z naszym Konusikiem, który jak tylko otworzył oczka, zaczął domagać się swojej porcji. Musieliśmy w takim razie zrobić sobie niewielki postój, znaleźć ustronne miejsce i nakarmić naszego głodomorka:

Po szybkim posileniu się mogliśmy kontynuować nasz spacer.

Na terenie ogrodów zamkowych znajduje się również Blarney House. Wybudowany w 1874 roku został włączony do grupy Great Houses of Ireland. Akurat w czasie naszego pobytu dom nie był dostępny zwiedzającym, a według przewodników jest co podziwiać. Muszę przyznać, że z zewnątrz też robi duże wrażenie:

Na terenie zamku mogliśmy spędzić cały dzień. Jednak nadchodziła pora kolejnego karmienia, zmiany pieluchy oraz obiadu. Postanowiliśmy jeszcze tylko szybko odwiedzić Krąg Druidów, Kuchnię Czarownic oraz Schody Życzeń. A wszystko to w niewielkiej odległości od zamku.

Zapewne jeszcze tam wrócimy, jest to jedno z ciekawszych miejsc niedaleko Cork. I coś musi być w tej ziemi druidzkiej, ponieważ za każdym razem wracamy stamtąd wypoczęci i pełni energii na kolejne dni.

Możemy ze spokojnym sumieniem polecić Zamek w Blarney. Jeśli jeszcze tam nie byliście to na co czekacie?

Tylko dajcie znać wcześniej – zabierzemy się z Wami :):)

więcej zdjęć -> Blarney Castle (22.03.2011)

Pozdrawiamy

M, J. i F.

I oto nadszedł ten czas.

Czas, w którym Świat Żywych łączy się ze Światem Zjaw, Duchów i wszelkiej maści Potworów z naszych koszmarów i najczarniejszych myśli.

W tym okresie, przez ten jeden krótki wieczór na ulicach Cork goszczą Zombi, Wampiry, Strzygi, Czarownice, Diabły i inne stwory. Zwykli śmiertelnicy siedzą cichutko z swoich przytulnych i bezpiecznych domkach i drżąc o swoje życie, wyczekują świtu.

Ale nie nasza Rodzinka. Uzbrojeni w kły, rogi, aparat i psi pyszczek :):) ruszyliśmy stawić czoła koszmarowi na jawie. Odważycie się iść z nami? Jeśli tak, oto nasza historia.

Kilka tygodni przed Halloween, zupełnym przypadkiem, zawitaliśmy na stronkę Dragon of Shandon. A na niej zaproszenie na 6tą paradę halloweenową. Szóstą? Organizowaną corocznie? I jeszcze na niej nie byliśmy? Szybka decyzja – w tym roku idziemy, choćby deszcz, śnieg i zawierucha

Tylko za co by się tu przebrać? Podczas jednego z wypadów do centrum handlowego kupiliśmy zestaw Diabeł – zrób to sam oraz psi pyszczek. Wspólną decyzją – Tata – diabeł, a Mama – szczeniaczek

Dzień wcześniej nastąpiła próba generalna:

Po kilku minutach Tacie z nadmiaru wrażeń zaczęło troszeczkę odbijać:

Tylko nie bardzo wiedzieliśmy jak przebrać naszego Fifiego. Pomysły były różne: a to za kowboja (ciekawe gdzie jest kapelusz?), a to za pirata, a to za diabła (a Tata w takim razie za kogo?). W końcu stanęło na kościotrupie (tak nam się wtedy wydawało):) Chociaż bardziej pasowałby diabełek:

Tego wieczoru poświęciliśmy również kilka minut na zaplanowanie halloweenowego wyjścia:

• 17:00 – przygotowanie wyjściowych ciuchów dla F.;
• 17:15 – makijaż i uczesanie Mamy;
• 17:30 – makijaż Taty;
• 17:45 – kaszka Fifiego;
• 18:00 – ubieramy się i wychodzimy.

I prawie udało nam się tego planu utrzymać. Po drodze nastąpiła zmiana planów odnośnie przebrań chłopaków. Końcem końców zostało na wampirzym Tacie i diabelskim Synku Tylko Mama trzymała się dzielnie swojej koncepcji:

Punkt 18:07 opuściliśmy nasze jakże bezpieczne i przytulne domostwo i udaliśmy się na paradę. Mijani po drodze śmiertelnicy ze zgrozą patrzyli na naszą upiorną rodzinkę i, nie wiem dlaczego, przechodzili czym prędzej na drugą stronę ulicy. Przecież my nie gryziemy, prawda?

Około 18:30 dotarliśmy na miejsce, w którym otworzyły się wrota do innego, straszniejszego świata. Wokół portalu już kręciło się kilka upiorów, a najgorsze miało dopiero nadejść:

Z niecierpliwością i pewnym niepokojem oczekiwaliśmy na całkowite rozwarcie się wrót. Kiedy już to nastąpiło, z dzikim wrzaskiem zaczęły się wlewać do naszego, spokojnego uniwersum, wszelkie monstra. Na czele tego upiornego pochodu maszerował Szalony Kapelusznik, który stanowił tylko przedsmak tego, co szło za nim:

Smoki, przerośnięte ryby, cała masa zombie (nawet trafiły się tańczące), wampiry, wiedźmy starały się za wszelką cenę przyprawić oglądających paradę o gęsią skórkę, a nawet o okrzyki grozy:

Niektóre z maszkar wyrywały się nawet w tłum oglądających to upiorne widowisko. Na szczęście nic się nikomu nie stało i wszyscy szczęśliwie dotrwali do końca parady (chociaż czasami było strrrrasznie:)):

Jak przystało na szanujący się pochód, nie mogło również zabraknąć karocy zaprzężonej w rącze rumaki :

To była noc! Długo by pisać, opowiadać i straszyć. Za najlepszą wizytówkę tej parady niech posłużą poniższe zdjęcia:

To tyle jeżeli chodzi o zorganizowany pochód maszkar. Poza tym widzowie, aby choć trochę poczuć się jak w horrorze sami również postanowili się przebrać i postraszyć:

Po tej jakże przerażającej nocy, kiedy rodzinka wracała zmęczona do domu, to właśnie Tata, choć był sceptyczny na początku, z wielkim entuzjazmem zapowiedział udział w kolejnej paradzie halloweenowej.

W takim razie do zobaczenia za rok. Może tym razem będziemy straszyć siebie na wzajem

Pozdrawiam.

Tata

Kiedy jednak pierwsze promienie słońca przedarły się przez zasłony i z niebywałą wręcz zaciętością zaatakowały gałki oczne me (uuu… poeta ) postanowiłem dzisiejszy wpis zadedykować The Glen River Park (dedykacja jak w Koncercie Życzeń ), od którego zaczęły się nasze wózkowo – spacerowe przygody:

Park ten położony jest w północno-wschodniej części Cork – The Glen. Historyczna nazwa tego miejsca to An Gleann co w języku irlandzkim oznacza Dolinę. I faktycznie park ten umiejscowiony jest w dolinie, która skutecznie odcina spacerowiczów od zgiełku miasta:

Na tym terenie nie ma co prawda placu zabaw, jednak również i tu można spędzić przyjemnie czas. Jest to park innego typu niż opisywany wcześniej Fitzgerald’s Park. Można powiedzieć, że teren The Glen Park pozostawiony samemu sobie. Co prawda są ławki i ścieżki, jednak to Natura niepodzielnie rządzi i upiększa ten teren:

Nasze pierwsze wyjście do tego parku nastąpiło w marcu, kiedy F. miał 5 tygodniu:

Jak widać na załączonym obrazku, Konusik cały nasz spacerek przespał

Kolejne dni – kolejne wyjścia do parku. A że dni następujące po sobie stawały się coraz cieplejsze to i nasze spacery się wydłużały:

Również Fifi zaczął z zaciekawieniem rozglądać się po otoczeniu i nie bardzo chciał spędzać czas w wózku. Wtedy też nastąpił niezbyt przyjemny dla rodziców czas Nie-Będę-Leżał-Bezczynnie-W-Wózku oraz Jak-Się-Będę-Darł-To-Mnie-Wezmą-Na-Ręce. No i zaczął się okres Poznać i zrozumieć Świat:

Kiedy Młodociany zasmakował bezwózkowej wolności, w naszym wycieczkowym arsenale na stałe zagościł kocyk, na którym F. po raz pierwszy siedział SAM (dumni rodzice pochwalą się teraz zdjęciami ):

Kaczki, pieski, zielona trawka, bose stópki – cała masa wspomnień. Chociaż dawno już nie byliśmy w tym parku, jest to miejsce, do którego z pewnością wrócimy (jak tylko zrobi się cieplej) aby uciec od miejskiego zgiełku. A na koniec jeszcze kilka ujęć F. z jego parentsami :

oraz bez:

Pozdrawiam

Marcin

Jak zwykle kawka, ciasteczka i możemy pisać. Dziś – Park Fitzgeralda:

View Larger Map

Park jest położony w Cork nad brzegiem rzeki Lee, zajmuje powierzchnię 18 akrów (ok. 7ha) i został nazwany imieniem Edwarda Fitzgerald, który w latach 1901-1903 był Lord Mayor miasta Cork, a także zasiadał w Exhibition Committee. Na terenie parku znajduje się muzeum (jeszcze nie byliśmy) oraz kawiarnia (byliśmy jak najbardziej) a także plac zabaw (punkt obowiązkowy każdego wypadu), mnóstwo alejek, oczko wodne, rzeźby (dobrze, że podpisane, bo za Chiny nie mogłem dojść co przedstawiają), drzewa, krzewy i mnóstwo kwiatów (jak w każdym parku). No i oczywiście ochroniarz, którego prawie poznaliśmy (zainteresował się nami, kiedy robiłem zdjęcia roślinkom z bliska).

Po drugiej stronie rzeki Lee rozpościera się widok na ogrody Sunday’s Well, więc jeżeli ktoś woli rozpłaszczyć się na trawce i podziwiać, to be my guess. A jest na co patrzeć.

Park jest również gospodarzem Street Performance World Championship. W skrócie rzecz ujmując: kuglarze, uliczni śpiewacy, grajkowie, akrobaci. Trzy dni skondensowanej dawki występów ulicznych. A wszystko to w jakże sprzyjających okolicznościach przyrody

Również i my, chociaż do parku mamy jakieś 30 minut spaceru, każdy słoneczny dzień staramy się spędzić w tym miejscu. Jednak, jako rodzice nad wyraz ruchliwego Konusika, zaraz po wejściu, kierujemy nasze kroki w stronę placu zabaw. A F., jak tylko rozpozna miejsce, od razu zaczyna wariować. I na nic uspokajanie, prośby, wyciąganie z wózka. Na huśtawki, huuurraaaaa…

Ten plac zabaw to istny raj dla dzieciaczków. Zjeżdżalnie, huśtawki, liny do wspinania, bujane samochody, motory i cała masa innych atrakcji:

To miejsce zostanie na długo w pamięci Rodzinki, bo właśnie tutaj Fifi postawił swoje pierwsze kroki (co prawda podtrzymane, ale…):

I od tego momentu F. został kolejnym spacerowiczem parku:

Czas spędzony na placu zabaw to nie tylko wspomaganie rozwoju fizycznego, to również łyk wiedzy. My wybraliśmy Układ Słoneczny, może F. zostanie kosmonautą?

I kiedy tylko znów na horyzoncie pojawi się bezchmurny dzień na pewno wybierzemy się po raz kolejny do parku. Co prawda troszkę daleko ale czego się nie robi dla chwili przyjemności.

Pozdrawiam

Marcin